Historia Teatru Polskiego w Szczecinie
W 1949 r. w budynku przy ul. Swarożyca rozpoczął działalność Państwowy Teatr Polski, którego organizatorem i pierwszym dyrektorem naczelnym i artystycznym (1949-1950) był Z. Sawan-Nowakowski. W inauguracji premiery "Wiele hałasu o nic" Szekspira (22.01.19944) wzięli udział uczestnicy historycznego Zajazdu Literatów Polskich. W 1949 r. PTP przygotował 6 premie, zagrał 291 przedstawień dla ponad 110 tyś. widzów. Zasługą Sawana było m.in. wybudowanie dla teatru drugiej, filialnej sceny w gmachu przy Wałach Chrobrego (Teatr Współczesny). W drugim roku działalności na obu scenach PTP wystawił 13 premier, zagrał 493 przedstawienia dla ponad 224 tyś. widzów. Po Sawanie dyrekcję TP stanowili: E. Kron - dyr. I H. Moryciński - kier. Artystyczny (sezon 1959/1951) oraz A. Długosz - dyr. i M.Godlewski, następnie E. Chaberski - kier. artyst. (sezon 1951/1952). W tym czasie PTP rozwinął działalność objazdową po woj. Szczecińskim i koszalińskim; niektóre premiery odbywały się poza siedzibą teatru (m.in. w Myśliborzu i Koszalinie). W 1951 zagrano 542 przedstawienia dla 240 tyś. widzów, w tym 120 w objeździe dla 47 tyś. W repertuarze tego okresu dominowały sztuki radzieckie i socrealistyczne produkcje polskie, urozmaicane twórczością komediową Moliera, Fredry, Gogola. W 1952-1976 TP był pierwszą sceną Państwowych Teatrów Dramatycznych. 1.01.1977 r. utworzono państwową instytucję artystyczną o nazwie "Teatr Polski" (inauguracja "Przedwiośniem" Żeromskiego). Pierwszym dyrektorem naczelnym i artystycznym tego teatru został Janusz Bukowski1977-1981. Największym przebojem jego kadencji okazał się "Pan Tadeusz" w adaptacji J. Adamskiego (200 przedstawień tej sztuki obejrzało 75 tyś. widzów. Z tą sztuką zespół TP odbył miesięczne tourne po USA i Kanadzie. W 1979 J. Bukowski utworzył scenę kameralną pn. "Sala Prób" ( m.in. "Co u pana słychać" wg Kąkolewskiego). Z czasem jej nazwę zmieniono na "Scena Mała" (widownia na ok. 100 miejsc). Po 1976 TP nie prowadził już regularnej działalności objazdowej, niektóre przedstawienia realizował poza siedzibą. W ali k. Bogusława X w Zamku Książąt Pomorskich funkcjonowała nawet stała scena tego teatru, na której wystawiono m.in. "Marynarzy z Cattaro" Wolfa (1976), "Księcia Niezłomnego" Słowackiego (1977), "Odprawę posłów greckich" Kochanowskiego (1981). Na scenie Domu Kultury "Korab" zagrano m.in. "Czerwonego kapturka" Szwarca (1979). Kadencja Andrzeja Rozhina 1981-1983 przypadła na gorączkę polityczną (m.in. stan wojenny), co odbiło się niekorzystnie na repertuarze teatru i ostatecznie doprowadziło do zmiany dyrektora. Najciekawsze realizacje tego okresu to "Betlejem polskie" Rydla, "Igraszki z diabłem" Drdy, "Mutter Courage" Brechta. Andrzej May 1983-1989, zwłaszcza w pierwszym okresie , preferował repertuar polski, realizując nieco zapomniane już tytuły (m.in. "Dom otwarty" Bałuckiego, "Żeglarz" Szaniawskiego, "Don Kiszot" Bąka). W tym czasie TP nawiązał współpracę z teatrami w Moskwie, Rydze i Chebie (Czechy), co zaowocowało wymianą realizatorów i przedstawień. W latach 80. Przygotowywano 6-7 premier rocznie. W 1986 na jednej scenie dano 288 przedstawień dla 85 tyś. widzów. Z. Wilkoński 1989-1994 w pierwszym sezonie wprowadził klimat polityczny ("Doktor Żywago" Pasternaka, "Audiencja", "Wernisaż", "Protest" Havla i komercyjny ("Bóg" Allena). Z repertuaru następnych sezonów zwróciły uwagę "Szarate" wg Witkiewicza i "Sługa dwóch panów" Goldoniego.
Teatr Polski jest Instytucją Kultury Samorządu Województwa Zachodniopomorskiego
projekt i realizacja: Virtual People