O spektaklu:


Rafał Matusz:

Spektakl powstał w oparciu o biografię działaczki Milo Mazurkiewicz, która nie wytrzymała presji społecznej i wymogów formalnych, jakie się stawia w Polsce osobom chcącym dokonać tranzycji. To opowieść o tożsamości, walce o siebie, szukaniu wewnętrznej spójności. O samoakceptacji, a także akceptacji społecznej. Pokazuje czym jest Inny w naszej kulturze. Czy jesteśmy gotowi na przyjęcie wszystkich odmian naszego człowieczeństwa, czy przyzwyczajenie nie pozwala nam uznać innych kolorów naszej tożsamości? Czy tkwimy w pułapce na ostre podziały, w których czujemy się bezpiecznie? Co z tymi, którzy nie wpisują się w taki podział? Jakie jest ich miejsce? Czy naprawdę jesteśmy tolerancyjni, czy tylko to udajemy, a tak naprawdę czujemy się zagrożeni? Opowieść o tym, że nasze człowieczeństwo niejedno ma imię. Jest pochwałą różnorodności.

Filip Cembala:

„MyLove” to dla mnie coś znacznie więcej niż monodram. To dramat człowieka „z krwi i kości i wątpliwości” uwięzionego w stereotypach, „więzieniu swojego ciała i surowych, radykalnych ocen”, a na końcu w wykluczeniu. O dojmującej samotności i o ostateczności. Przygotowując się do tego spektaklu, próbuję zrozumieć, jak bardzo trzeba być doprowadzonym do ostateczności, żeby zdecydować się na zakończenie swojego życia. Czy nie boję się zabierania głosu w tej sprawie? Bardzo, ale wierzę, że ta historia mnie wybrała. Opowiadając historię jednej istoty, opowiadamy historię tysięcy. Żyjemy w czasach gdzie wykluczenia ciągle mają się „dobrze” – w dobie internetowego linczu i braku konsekwencji wrażliwe istoty, nierzadko dzieci i młodzież, nie mają narzędzi i szans, żeby nie dać się temu pokonać. Pisząc teksty piosenek do spektaklu, czułem niektóre z nich bardzo osobiście – a to znak, że ixy i igreki nas różnią, ale rodzaje tęsknot, lęków i obaw mamy absolutnie we wspólnym mianowniku. Pamiętając o tym, zrobię co w mojej mocy, żeby opowiedzieć tę historię najuczciwiej, jak tylko potrafię.

UWAGA!
W spektaklu pojawiają się wulgaryzmy, scena nagości oraz światło stroboskopowe. Spektakl podejmuje temat tożsamości płciowej, braku akceptacji i samobójstwa. Poruszane treści mogą być trudne dla osób wrażliwych.

  • scenariusz: Rafał Matusz, Filip Cembala
  • reżyseria i scenografia: Rafał Matusz
  • kostiumy: Daria Friedrich
  • kompozytor: Piotr Dziubek
  • wizualizacje: Grzegorz Kujawiński, Marzena Chojnowska
  • premiera: 26 października 2024
  • inspicjent: Beata Buchner
  • kadr z wizualizacji : Grzegorz Kujawiński i Marzena Chojnowska
  • ograniczenia wiekowe: od 15 lat
  • czas trwania: 85 min.
  • Antrakty: -

Obsada:


Recenzje / wywiady:


Galeria: